By the Way is het titelnummer van het gelijknamige album uit 2002. Het markeert een nieuwe, meer melodieuze richting voor de band, met John Frusciante weer volledig aan boord. Het nummer schoot de hitlijsten in en werd een vaste waarde op de radio en live.
De terugkeer van Frusciante
Frusciante was in 1998 teruggekeerd bij de band, en zijn invloed is overal te horen: in de gelaagde gitaarpartijen en in de vocale harmonieën. Het nummer By the Way laat zien wat hij meebrengt: melodie, emotie en een gitaarklank die van niemand anders is. De chemie tussen Frusciante en Flea maakt het geheel groter dan de delen.
Een achtbaan
By the Way begint rustig, bijna fluisterend. Dan explodeert het refrein, met de volle band en de energie waar de Peppers om bekendstaan. Die wissels houden het nummer spannend van begin tot eind, en maken het uitdagend om te spelen.
De tekst
De tekst is typisch Kiedis: poëtisch, een beetje cryptisch, maar emotioneel raak. Het gaat over communicatie, of het gebrek daaraan. Over dingen die je wilt zeggen maar niet kunt. Een nummer over contact maken en het missen ervan.
De videoclip
De clip, geregisseerd door Jonathan Dayton en Valerie Faris, is speels en surrealistisch. Hij laat zien dat de band zichzelf niet te serieus neemt, terwijl ze wel serieuze muziek maakt.
In de studio
By the Way opnemen bij SoundQuest in Veghel was een uitdaging. Het nummer vraagt precisie: de timing moet kloppen, de dynamiek moet kloppen en de energie moet ervan afspatten. Van de zachte intro tot het refrein, van de baslijnen tot de gitaarpartijen: alles is met zorg opgenomen.
Waarom het tijdloos is
By the Way is meer dan twintig jaar oud en klinkt nog steeds fris. Het combineert alles van de Peppers: funk, rock, melodie en energie. Voor ons is het een feest om te spelen. Zet het hard en voel de groove.